Hallo, ik ben Vicky.

Met al twintig jaar ervaring als zorgkundige heb ik één ding geleerd: mensen die rouwen zoeken meestal geen oplossingen. Ze zoeken iemand die écht luistert. Iemand die hun verdriet niet wil oplossen, maar het even mee wil dragen. Ik heb van dichtbij gezien hoe belangrijk kleine gebaren kunnen zijn. Een luisterend oor. Een warme glimlach. Een hand op een schouder. Soms zijn het net die eenvoudige momenten die het verschil maken. Diezelfde gedachte vormt vandaag het hart van Brieven aan de stilte.
 

Waarom brieven?

Na het overlijden van mijn grootvader begon ik hem brieven te schrijven. Ik schreef over mijn verdriet, over wat ik hem nog wilde vertellen en over de momenten waarop ik hem miste. Jaren later, toen we afscheid moesten nemen van onze trouwe hond Toby, deed ik precies hetzelfde. Het schrijven gaf rust. Het gaf mijn gevoelens een plek. Maar diep vanbinnen bleef er soms een verlangen. Een verlangen naar een antwoord. Niet omdat ik verwachtte dat mijn dierbaren zouden terugschrijven, maar omdat ik zo graag wilde voelen dat mijn woorden ergens mochten landen. Dat ze door iemand met aandacht werden gelezen.

Het moment waarop alles veranderde...

Na het overlijden van onze tweede hond vroeg onze 10-jarige dochter of ze een brief naar de hondenhemel mocht sturen. Ze schreef haar brief met heel haar hart. Toen keek ze me aan en zei: "Mama... denk je dat ik een brief terug zal krijgen?" Dat ene zinnetje raakte me diep. Op dat moment besefte ik hoeveel troost er kan schuilen in een liefdevolle reactie. Niet omdat iemand het verdriet kan wegnemen, maar omdat iemand zegt: "Ik heb je gehoord. Je bent niet alleen." Zo werd het zaadje geplant voor Brieven aan de stilte.
 

Meer dan een brief...

Vandaag lees ik elke brief met dezelfde aandacht waarmee hij geschreven werd. Ik neem de tijd om stil te staan bij jouw verhaal, jouw herinneringen en jouw gevoelens. Daarna schrijf ik een persoonlijke troostbrief terug. Geen standaardtekst, maar woorden die speciaal voor jou bedoeld zijn. Daarnaast ontstond ook de Troosttelefoon. Omdat niet iedereen zijn gevoelens op papier krijgt. Soms is spreken gemakkelijker dan schrijven. Ook daar mag je jouw hart luchten, in alle rust en zonder oordeel.
 

Mijn wens...

Ik hoop dat Brieven aan de stilte een plek mag zijn waar verdriet er gewoon mag zijn. Een plek waar je niets hoeft uit te leggen, waar je mag schrijven, waar je mag spreken, waar je even mag voelen dat iemand met aandacht naar jouw woorden luistert. Want soms is één oprechte reactie genoeg om iemand het gevoel te geven dat hij of zij er niet alleen voor staat.