Mijn naam is Vicky. Als zorgkundige zit zorgen voor anderen in mijn natuur.

Met een rustige en warme aanpak bied ik graag een luisterend oor.

Ook in momenten van verlies en verdriet.

Het idee voor Brieven aan de Stilte ontstond vanuit mijn eigen ervaringen met rouw.

Na het verlies van dierbaren merkte ik hoe helend het kan zijn om gevoelens neer te

schrijven, maar ook hoe groot de behoefte kan zijn om gehoord te worden.
Ik schreef brieven naar mijn overleden grootvader en eerste hond Toby.

Ik gaf de brieven een plek binnen kleine en persoonlijke rituelen,

waarbij ik ze symbolisch losliet. Hoewel dit troost bood, bleef er ook iets ontbreken:

een antwoord, een teken dat mijn woorden ergens mochten landen.

Dat gevoel kon soms heel eenzaam zijn.

Op het moment dat ik plots onze eerste hond verloor beseft ik ook hoe duidelijk een

gevoel van onbegrip daarover bestaat. Alsof het “maar een huisdier was”.

Maar voor mij was hij echter zoveel meer, en het gemis woog zwaar.
Rouw en verdriet verdienen ruimte. Voor het verlies van een dierbare persoon,

maar evengoed voor een trouwe huisgenoot die een onmisbare plaats in je leven had.

De echte inspiratie kwam van mijn dochter, die na het verlies van onze hond een brief

naar de “hondenhemel” wilde sturen… en hoopte op een antwoord.
Dat moment raakte me diep en liet me inzien hoeveel troost er kan schuilen in

een zachte reactie, een spiegel in woorden.

Vanuit dat gevoel is Brieven aan de Stilte ontstaan. Omdat ik geloof dat rouw niet alleen ruimte vraagt om te spreken, maar ook om gehoord te worden. Dat een zachte reactie, een spiegel in woorden of een tastbaar gebaar, als een geschenkje “uit de hemel”, kan bijdragen aan heling. Met Brieven aan de Stilte wil ik die troost bieden. Met zorg en respect lees ik elke brief en schrijf ik een persoonlijk handgeschreven brief terug, voor alles wat gezegd wil worden en voor alles wat blijft. Waar woorden eindigen, begint de stilte te spreken.